^{در شورزار كویر خلوت دلم با لبانی تشنه راه دشواری را در پیش گرفتم می دانم كه نیاز به جرعه آبی دارم تا خود را با آن سیراب کنم !در قلبم غوغایی است غوغای عشق تو،نگاهت برایم همچون رودخانه ایی می ماند كه هرگز درآن ركودی نیست.دوست دارم هرگز مرا تنها نگذاری همیشه با من همراه باشی عزیزم بگذار تا این با هم بودن پر شود از لذت و طعم احساسات شیرین دوست داشتن وعاشق بودنم تا بتوانم به همین بهانه به وسعت قلب پرمهر ومحبتت دست یابم وزلالی عشقت را درک کنم و سرشار از شادی شوم نازنین من تنهایم دست خود را به دست من بسپار و شانه‌هایم را تکیه گاه محکم واستواری برای تکیه کردنت بدان باور کن که من هرگز تو را رها نخواهم کرد من تو را به عرش خواهم برد من با تمام وجودم غم هایت را بر دوش میکشم وبجای آن عشق ومحبت نثار دلت خواهم کرد هرچه شادی درون جانم هست نثارت جان و روح وروانت میکنم وهمچون پروانه به گرد وجود تو هر شب خواهم گشت تا آتش عشقت همه هستی و پر و بالم را بسوزاند هیچگاه نگران من نباش چون آنقدر امروز و فرداهای نیامدنت را دیده ام که دیگر هیچ وعده بی سرانجامی خواب و خیال آرزوهایم را آشفته نکند! میدانم فراموشی دوای درد همه نیامدن ها و نداشتن ها و نخواستن هاست. هرگز اجازه نخواهم داد از هیچ لبخندی ، خیال دوست داشتن به سرم بزند قول میدهم بشنوم و به روی خود نیاورم بوییدن عطر تنت،مكث تبسم روی لبانت،بی تابانه خواستن دستهایت ذوب شدن در ابعاد هرم نفسهایت،شبنم بوسه بر بال گونه هایت، زیرا که فرداها هیچ وقت نمی آیند باور کن تمام رویا وآرزوی من لبخند توست و هر وقت به تو فکر می‌کنم احساس می‌کنم که زندگی واقعا زیباست وبا ارزش پس هرگاه احساس تنهایی کردی این حقیقت را به خاطر داشته باش که من در حال فکر کردن به توهستم .حالا که هوا سرد شده بیا برای هم بافتنی ببافیم من زنجیر پاره شده ی دست هایم را دور کمرت میبافم تو هم آن دروغ های شیرینت راخصوصا اون یکی که خیلی گرمم میکرد میدانی چی بود ؟ زمزمه کردن دوستت دارم درگوشم وای کاش میمردم و دوباره زنده میشدم و میدیدم كه هیچ كس دور خانه اش دیوار نكشیده است برای خودم دعا میکنم تا صبور باشم در فراق عشقت ، انقدر صبور باشم که ابرهای سیاه آسمان کنار بروند وخورشید دوباره بتابد خانه ی وجودم را با آتش عشقت گرم گرم کند همچو گرمای تابان اشعه اش که تمام زمین را روشن وگرما بخش هست پس بتاب برمن تا خانه دلم را روشنی بخش باشی}